W początkowym okresie dializoterapii większość chorych leczonych w programie przewlekłym miała zbliżone czasy dializy, a zabiegi wykonywano na podobnych dializatorach. W wyniku takiego postępowania potrzeby pacjentów były często pomijane, a jeżeli je uwzględniano, to główne na podstawie stanu klinicznego oraz porównania stężeń mocznika i kreatyniny, przed i po dializie. Udokumentowanie nieadekwatności dializy na podstawie rutynowych badań biochemicznych wymaga czasu i wnikliwej obserwacji chorego. Stąd też istnieje potrzeba stosowania metod pozwalających na wczesne wykrywanie niedodializowania.
Logowanie
Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem? Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.
