Składniki odżywcze

Fosfor jest pierwiastkiem występującym we wszystkich rodzajach pożywienia. Dla organizmu jest ważny jako budulec koś ci i zębów. Zapotrzebowanie naszego organizmu na fosfor jest niewielkie i zazwyczaj spożywamy go za dużo. Nerki, tak jak w przypadku wody, sodu i potasu, usuwają nadmiar fosforu z moczem. Niewydolne nerki tracą zdolność wydalania fosforu stosunkowo wcześnie, stąd jon ten zaczyna stopniowo gromadzić się w organizmie już u pacjentów ze średnio zaawansowaną niewydolnością nerek. Wraz z postępem niewydolności rośnie stężenie fosforu we krwi. Najgroźniejszym powikłaniem nadmiaru fosforu we krwi jest postępujące odwapnienie kości, natomiast następstwa tego stanu, ujawniające się po miesiącach lub latach, są dramatyczne! Dochodzi do obniżenia się stężenia wapnia we krwi poprzez wytrącanie się soli wapniowo- fosforanowych odkładających się w postaci złogów w sercu, mięśniach i naczyniach krwionośnych. Najgroźniejszym powikłaniem nadmiaru fosforu we krwi jest jednak postępujące odwapnienie kości prowadzące do osteoporozy, której towarzyszą patologiczne złamania lub skrzywienia kości - jako następstwo wtórnej nadczynności przytarczyc. Towarzyszy jej niedobór wapnia mogący być przyczyną bolesnych skurczów mięśni i bóli kostnych. Większość chorych z niewydolnością nerek powinna zażywać preparaty wiążące fosfor w świetle przewodu pokarmowego (najczęściej węglan wapnia czyli calcium carbonicum, w wyjątkowych przypadkach Alusal). Leki te powodują wydalanie nadmiaru fosforu z kałem. Należy pamiętać, że fosfor trudno usunąć z krwi w czasie dializy, tak więc jedynym skutecznym sposobem kontroli jego stężeń we krwi jest ograniczenie spożywania produktów bogatych w fosfor i systematyczne zażywanie leków wiążących go w świetle przewodu pokarmowego. Nadmiar fosforu w organizmie nie jest odczuwany bezpośrednio po spożyciu bogatych w fosfor produktów, lecz objawi się za kilka miesięcy bólami kości i stawów!

Produkty szczególnie bogate w fosfor: