|
Postępowanie w okresie przeddializacyjnym
Podstawowe cele
Czas od rozpoznania przewlekłej niewydolności nerek do rozpoczęcia terapii nerkozastępczej określa się jako okres przeddializacyjny.
Zasadniczym celem leczenia zachowawczego u dzieci w tym okresie jest:
- wyrównywanie zaburzeń metabolicznych (mające między innymi na celu zachowanie potencjału wzrostowego u rosnących dzieci);
- leczenie renoprotekcyjne mające na celu zwolnienie lub zahamowanie postępu przewlekłej niewydolności nerek, a tym samym odsunięcie w czasie terapii nerkozastąpczej;
- przygotowanie do terapii nerkozastępczej oraz jej wybór (hemodializa, dializa otrzewnowa, przeszczep nerki) (2, 3).
Umiejętne postępowanie w poszczególnych fazach przewlekłej niewydolności nerek może opóźnić przejście do fazy schyłkowej niewydolności nerek o kilka miesięcy, a nawet lat.
Wywiad
Należy uwzględnić przyczyny mogące prowadzić do hipowolemii lub hipotensji (odwracalne przyczyny ONN), dotychczasowe choroby układu moczowego (ewentualne wskazówki odnośnie nerkowej przyczyny ONN), zażyte leki lub ekspozycję na inne nefrotoksyny (dostęp dziecka do leków zażywanych przez osoby trzecie), ocenić charakter bezmoczu (nagły, popuszczający).
Wskazówki ogólne
Po ustaleniu rozpoznania PNN opiekę nad dzieckiem powinno przejąć dwóch lekarzy. Pierwszym powinien być nefrolog, ustalający strategię leczenia długookresowego, dawki leków stosowanych w tym okresie oraz przygotowujący dziecko do dializy i przeszczepu (współpracujący w razie konieczności z urologiem). Prowadzenie pacjenta w okresie przeddializacyjnym ma ogromne znaczenie dla stanu jego zdrowia w okresie terapii nerkozastępczej Drugim powinien być lekarz podstawowej opieki zdrowotnej (lekarz rodzinny, pediatra), opiekujący się dzieckiem na co dzień, będący w kontakcie z lekarzem-nefrologiem. Ważne jest przekonanie pacjenta, aby pozostawał pod opieką jednego lekarza (łatwiejsze jest wtedy rejestrowanie dyskretnych zmian pojawiających się pomiędzy okresowymi wizytami). Od momentu stwierdzenia przewlekłej choroby nerek należy zalecić rodzicom i/lub pacjentom prowadzenie dziennika (zeszytu) choroby. Do zeszytu takiego powinny być chronologicznie wklejane wyniki wszystkich badań uzyskiwanych przy wizytach kontrolnych, karty wypisowe ze szpitala, uwagi lekarzy odnośnie postępowania, schematy aktualnego leczenia, własne obserwacje (temperatura, ciśnienie tętnicze, ilości wypijanych płynów itp.). Będzie to ułatwiać pracę lekarzom prowadzącym kontrolę medyczną, a w razie konieczności skorzystania z porady "obcego lekarza" zeszyt taki pozwoli na szybkie zapoznanie się z historią i przebiegiem choroby (5).
|
|
