Wskaźnik stateczności wydializowania dowolnej substancji uznanej za toksynę mocznicową opiera się na oznaczeniu stosunku stężeń tej substancji przed i po dializie, określającym frakcję pozostającą. Jego prostota jest jednak jego słabą stroną. Wartość Ct jest bowiem oznaczana bezpośrednio po dializie i nie uwzględnia zjawiska "odbicia" (rebound, związanego z niewyrównaniem stężeń badanej substancji pomiędzy krwią a tkankami. Wyższa od zakładanej wartość wskaźnika Ct/CO może świadczyć o dializie nieadekwatnej z wielu przyczyn: zaniżenia klirensu dializatora, zbyt niskich przepływów krwi lub zbyt niskiego współczynnika przepuszczalności masowej KoA dla danej substancji, recyrkulacji w dostępie naczyniowym lub niedoszacowania objętości dystrybucji. Odwrotny efekt pozornego zmniejszenia frakcji pozostającej zaobserwować można po krótkotrwałej, "skutecznej" hemodializie. Przyczyną tego zjawiska może być wielokompartmentowy charakter dystrybucji badanej substancji lub jej niski klirens komórkowy Kc. O wartości Ct/CO dla innych toksyn mocznicowych, o wyższych od mocznika masach cząsteczkowych, decydować będą wartości klirensu dializatora i klirensu komórkowego dla poszczególnych związków.
W obliczeniach m.k.m. Ct/C0 mocznika jest podstawą do wyliczenia wskaźnika dializy Kt/V. Pewną modyfikację wskaźnika skuteczności wydializowania wprowadzili Petitclerc i współpracownicy. Zaproponowany przez nich wskaźnik adekwatności "I" wyliczany jest ze stosunku stężeń mocznika przed dializą do stężeń po dializie i jest opisany wzorem:
Cechuje go tylko 3-procentowa rozbieżność z wartością Kt/V.
