|
Wskaźniki skuteczności hemodializy
Współczesna dializoterapia posługuje się kilkoma wskaźnikami określającymi skuteczność dializy:
- Parametrami wejściowymi lub wyjściowymi modelowania kinetycznego mocznika:
- stężeniem mocznika przed środkową dializą w tygodniu C1= C02,
- wskaźnikiem skuteczności wydializowania Ct/C0,
- wskaźnikiem dializy Kt/V,
- (znormalizowanym) współczynnikiem katabolizmu białka pcr (nPCR).
- Innymi parametrami, pozostającymi w związku z m.k.m., będącymi liczbowym wyrażeniem opisującym:
- uśrednione stężenie mocznika w czasie (TAC - time averaged concentration),
- uśrednione odchylenie stężenia mocznika w czasie (TAD - time averaged deviation).
- Parametrami opisującymi skuteczność dializy, nienależnie od m.k.m., do których zalicza się:
- wskaźnik wydializowaoia mocznika (URR - urea removal rate), w swej matematycznej formule równoważny procentowemu wskaźnikowi wydializowania mocznika (PRU - percem urea removan),
- bezpośrednio obliczana skuteczność dializy (DDQ - direct dialysis quantification),
- wskaźnik usuwania cząstek (SRI- solute removal index), zwany inaczej wskaźnikiem adekwatności hemodializy (adequacy index).
Nie wszystkie z wymienionych wyżej parametrów zdobyły uznanie klinicystów. Powszechnie używany jest wskaźnik dializy Kt/V, współczynnik (znormalizowany) katabolizmu białka pcr oraz UUR. Rzadziej stosuje się obecnie TAC - być może ze względu na kompleksową formułę jego obliczania po rezygnacji z uproszczonych wzorów. DDQ ma w tej chwili wartość historyczną. Zaproponowany przez Keshaviaha i Stara wskaźnik adekwatności (SRI) nie wyszedł poza fazę koncepcyjną i wymaga weryfikacji klinicznej oraz porównania z innymi metodami (Kt/V, URR, TAC).
|
|
