Przedstawione modele matematyczne mogą być pomocne tylko wtedy , gdy znane są ich parametry: dla modelu jednoprzedziałowego V i Kd a dla modelu dwuprzedziałowego Ve, Vi, Kc i Kd. Istnieją różne sposoby estymacji tych parametrów [6,29]. W przypadku obszarów v, Ve, Vi dystrybucji toksyn najłatwiej jest korzystać ze wzorów antropometrycznych [6,10,25]. Klirens Kd można obliczyć posługując się wzorem (4) lub wykresami albo tabelami dostarczonymi przez producentów dializatorów [13,15,16]. Współczynnik Kc przepuszczalności międzykomórkowej można przyjąć w oparciu o doniesienia literaturowe [4,5,20, 21, 29].
Poniżej przedstawiono przykłady modelowania kinetyki trzech toksyn: mocznika, kreatyniny i kwasu moczowego. Oparto się na pomiarach ich stężeń podczas hemodializy. Próbki krwi i dializatu były pobierane równocześnie średnio co dwadzieścia minut. Dzięki temu można było obliczyć współczynniki przepuszczalności masowej dializatora dla każdej z toksyn posługując się wzorem:
(9)
gdzie:
Qb - prędkość przepływu krwi [ml/min],
Qd - prędkość przepływu dializatu [ml/min],
Ce, Cd - stężenie toksyny we krwi i dializacie.
Dla danej toksyny współczynniki te na ogólnie ulegają zmianie podczas dializy (ryciny 5,8,11). Do dalszych obliczeń przyjmowano wartość środkową czyli medianę. Posługując się nią można było przeliczyć stężenie Cd toksyny w dializacie na jej stężenie we krwi:
(10)
gdzie:
Ostatecznie jako zamierzone stężenie toksyny przyjęto wartość średnią pomiędzy stężeniem przeliczonym w oparciu o wzór (10) i stężeniem zmierzonym krwi. Następnie przy pomocy komputera wyznaczono: dla modelu jednoprzedziałowego Ce(0I) oraz V a dla modelu dwuprzedziałowego Ce (0), Ve, Vi oraz Kc, tak aby minimalizować [28] odchylenia średniokwadratowwe pomiędzy zmierzonymi wartościami stężeń a otrzymanymi z modeli matematycznych zdefiniowanych odpowiednio wzorami (2) i (7).
