Współczynnik katabolizmu białka jako jeden z wyjściowych parametrów m.k.m. jest drugim - obok Kt/V uniwersalnym parametrem oceny adekwatności dializy umożliwiający wglad w stan metaboliczny pacjentów z niewydolnością nerek oraz pomocny w ocenie stanu odżywienia oraz bilansu azotowego dializowanych i chorych w okresie przeddializacyjnym. Współczynnik katabolizmu białka wywodzi się z zależności metabolicznych pomiędzy tworzeniem azotu mocznika we krwi G i białkiem zmetabolizowanym PCR u chorych dializowanych (G=0,154PCR - 1,7; r=0,96) i chorych z p.n.n. leczonych zachowawczo (G=0,149 PCR - 1,2; r=0,99) ustalonych empirycznie przez Boraha i wsp. w 1978 r. [1]. Algorytm m.k.m. i przeliczanie katabolizmu białka na łatwe w codziennym użyciu jednostki czynią z pcr jeden z najważniejszych wskaźników adekwatności dializy. Wartości pcr w granicach 0,8 - 1,4 g białka/kg/dobę uznano w badaniach NCDS za wystarczające. Wieloletnie obserwacje Harmona i Pietrzyka wskazują, ze u dializowanych dzieci wartość pcr powinna wynosić od 1,2 do 1,5 g białka/kg/dobe [15]. Dłużej utrzymujące się stany niedoborowe, wyrazem czego jest pcr<0,8> niosą za sobą ryzyko częstszej hospitalizacji, zwiększonej chorobowości i śmiertelności niezależnie od nasilenia toksemii mocznicowej.
Po przekroczeniu pcr powyżej 1,6 - 1,8 g białka/kg/dobe należy liczyć się ze wzrostem stężeń mocznika i narastaniem objawów toksemii mocznicowej. Jak udowodnili Lindsay i wsp. pcr zależy liniowo od dawki dializy w zakresie Kt/V do 1,8. Analizowany łącznie z C02, TAC, parametrami antropometrycznymi i innymi - pozwalającymi ocenić stan odżywienia - pcr jest podstawowym i niekwestionowanym wskaźnikiem, w oparciu o który optymalizuje się terapię. Analiza PCR i pcr u pacjentów dializowanych otrzewnowo musi uwzględniać w ich bilansie azotowym straty białka przez otrzewną [9].
