Wskaźnik skuteczności wydializowania dowolnej substancji uznanej za toksynę mocznicową opiera się na oznaczeniach stężeń tej substancji przed i po dializie, określając frakcję pozostającą. Jego prostota jest również jego słabą strona. Wartość Ct jest bowiem oznaczona bezpośrednio po dializie i nie uwzględnia zjawiska "odbicia" związanego z niewyrównywaniem stężeń badanej substancji pomiędzy krwią a tkankami [12].
Wyższa od zakładanej wartość wskaźnika Ct/C0 może świadczyć o nieadekwatnej z wielu przyczyn dializie: zaniżenia klirensu dializatora, zbyt niskich przepływów krwi lub zbyt niskiego współczynnika przepuszczalności masowej KoA dla danej substancji, recyrkulacji w dostępie naczyniowym lub niedoszacowania objętości dystrybucji. Odwrotny efekt pozornego zmniejszenia frakcji pozostającej zaobserwować można po krótkotrwałej, "skutecznej" hemodializie. Przyczyna tego zjawiska może być wielkompartmentowy charakter dystrybucji badanej substancji. O wartości Ct/C0 dla innych toksyn mocznicowych, o wyższych od mocznika masach cząsteczkowych, decydować będą wartości klirensu dializatora i klirensu komórkowego dla poszczególnych związków. W obliczeniach m.k.m. Ct/C0 mocznika jest podstawa do wyliczenia wskaźnika dializy Kt/V. Pewna modyfikację wskaźnika skuteczności wydializowania wprowadził Petitclerc i wsp. Zaproponowany przez nich wskaźnik adekwatności "I" wyliczany jest ze stosunku stężeń mocznika przed do po dializie i opisany wzorem:
Cechuje go tylko 3% rozbieżność z wartością Kt/V.
