|
Kinetyczne modelowanie dializy
Jedną z najlepiej poznanych i coraz szerzej stosowanych metod pozwalających na ocenę adekwatności dializy jest modelowanie kinetyczne mocznika, m.k.m. ( urea kinetic modeling), opierające się na założeniu, ze mocznicę i jej leczenie dializą oraz kontrolę stanu odżywienia da się opisać prostym modelem matematycznym, wykorzystującym cząsteczkę mocznika jako tzw. znacznik (marker). Modelowanie kinetyczne umożliwiło przedstawienie zmian zachodzących w organizmie dializowanych za pomocą wzorów matematycznych, definiując pewne parametry jako zmienne zależne, które u chorych dializowanych pozostają w związku z mocznicą (zaburzenia metabolizmu glukozy, zaburzenia gospodarki kwasowo-zasadowej, syntezy hemoglobiny, zaburzenia stanu świadomości, powikłania kostne, krążeniowe, hiperlipidemia, częstość hospitalizacji, chorobowość, śmiertelność i wiele innych) i zmienne niezależne, tj. parametry układu pacjent-dializator związane z dializą (określony i mierzalny klirens dializatora, czas dializy, częstość dializ, skład dializatu, klirens resztkowy nerek chorego, mechanizmy pozanerkowe usuwania cząstek, ich tworzenie i napływ do układu, objętość dystrybucji wewnątrzustrojowej i współczynniki dyfuzji tkankowej, tzw. "klirensy komórkowe" (Kc) - o ile rozpatrujemy modele wieloprzedziałowe) [2,5,17]. Modelowanie kinetyczne zwróciło uwagę na dietę i katabolizm białka jako jedno z głównych źródeł wzrostu toksemii mocznicowej. Jego parametry: klirens dializatora (KD), czas dializy (tD), objętość dystrybucji mocznika (V), tworzenie mocznika (G), znormalizowany współczynnik katabolizmu białka (pcr, nPCR) i wskaźniki dializy (Kt/V) oraz mające związek z modelowaniem uśrednione stężenie mocznika w czasie (TAC) i uśrednione odchylenie stężenie w czasie (TAD) - stały się parametrami jednoznacznie definiującymi skuteczność dializy, dawkę dializy dostarczoną pacjentowi, stan metaboliczny chorego i narażenie na toksemię mocznicową [4,6,10,13,16].
|
|
