Keshaviah i Star zaproponowali w 1994 roku metodę oceny adekwatności dializy, która nazwali solute removal index, która opierała się na zasadzie zachowania masy w czasie sesji dializacyjnej, opisanej wzorem:
V1 x C1 + G x tD = V2 x C2(e) + R
gdzie:
V1 x C1 - ilość badanego związku przed dializa;
G x td - ilość związku wytworzona w czasie dializy;
V2 x C2 - ilość związku po dializie;
R - ilość usunięta w czasie dializy.
Cząsteczka modelowaną może być mocznik. Normalizując wielkość usuwania cząstek do ich przeddializacyjnej ilości i wyrażając wynik w % uzyskuje się wartość wskaźnika usuwania (SRI - solute removal index) opisaną wzorem:
(24a)
przy założeniu, że w chwili pomiaru stężeń przed dializa wartość C1 oznaczała wyrównanie stężeń badanej substancji w obrębie jej objętości dystrybucji V1. O ile w czasie dializy tD nie doszło do istotnych zmian objętości dystrybucji (V2=V1), po przekształceniu wzoru przybiera postać:
Wzór ten może być uproszczony, o ile nie doszło do znaczącej zmiany objętości (V1=V2), do postaci:
gdzie:
C2(e) equilibrated - oznacza stężenie badanej substancji po dializie po uwzględnieniu zjawiska odbicia (tj. mierzonego w 30-60' po zakończeniu dializy). We wzorze (20) można dostrzec pewne podobieństwo pomiędzy wskaźnikami PRU (URR) i SRI. SRI będzie dokładniejszym parametremadekwatności dializy u tych dializowanych, u których wartości klirensów komórkowych Kc są niskie a wartość C2 wyraźnie mniejsza od C2(e). Pacjenci ci mogą być niedodializowani. O ile wartość C2 będzie bliska lub równa C2(e) (np. przy wysokich wartościach Kc) - terapia jest skuteczna i zgodna z założeniami. Wskaźnik koncentruje się na opisie skuteczności usuwania toksyn, których stężenia mierzone są bezpośrednio, co pozwala na pominiecie przyczyn wpływających na wartość C2, takich jak recyrkulacja w przetoce, recyrkulacja krążeniowo-płucna, zmiany objętości osocza lub zmiany objętości dystrybucji w czasie dializy. Oparcie obliczeń SRI na stężeniu "postrebound" zwiększa wiarygodność wskaźnika. Metoda niesie za sobą pewne utrudnienia w stosowaniu jej na co dzień (konieczność wyliczenia R ze zbiórki dializatu lub bezpośredniego mierzenia klirensu dializatora i oceny wydalonej ilości toksyny, dokładnego ważenia pacjenta, określenia VI, V2 oraz oznaczenia stężeń w 30' do 60' po dializie. Wskaźnik SRI jest koncepcyjnie prostym i wiarygodnym parametrem pozwalającym na ocenę adekwatności hemodializy niezależnie od stosowanej techniki (konwencjonalna HD, dializa ze zmienną objętością dystrybucji). Nie wymaga drogich technik komputerowych, nie obarcza jej błąd Kt/V. Wartości SRI w granicach 70% lub więcej świadczą o dobrej skuteczności dializy. SRI wymaga jednak weryfikacji klinicznej.
