TAD jest modyfikacją TAC wprowadzoną przez Lopota [10] i może być opisane wzorem:
(22)
gdzie:
i
TAD może służyć ocenie adekwatności dializy, gdyż pozwala na określenie stopnia "niefizjologii" dialiy, tzn. odchylenia od średniej stężeń mocznika w stosowanym schemacie leczenia powtarzalnymi hemodializami, który wynika ze zbyt dużej amplitudy stężeń. Wg autora tej metody F. Lopota, zakres TAD mocznika, przy którym chorzy dobrze tolerują dializę wynosi od 3,7-5,4 mmol/l. TAD jest parametrem mało wrażliwym na błędy wynikłe z trudności technicznych w czasie dializy. Pozwala ponadto na ocenę skuteczności dializy przy nieprzestrzeganiu schematu tygodniowego a analizowany łącznie z TAC umożliwia identyfikację przyczyn niedodializowania, złego odżywienia, zbyt wysokiej lub zbyt niskiej skuteczności dializy i podjecie działań optymalizacyjnych.
