Homocysteina
     
   
 
 
Homocysteina u dzieci ze schyłkową niewydolnością nerek przed i po rozpoczęciu dializoterapii
 
Katarzyna Zachwieja, H. Gozdecka, Jacek A.Pietrzyk, Dorota Drożdż, Paweł Dyras
Zakład i Oddział Dializ Katedry Pediatrii

 
MATERIAŁ

Badaniami objęto 34 dzieci. Grupę badaną było 23 dzieci ze schyłkową niewydolnością nerek leczonych w Klinice Nefrologii Dziecięcej z Oddziałem Dializ w Dzięcięcym Szpitalu Klinicznym Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Obserwację przeprowadzono w okresie od lipca 1997r do grudnia 1998r. Średni wiek badanych dzieci 10,5 lat (od 3,9 do18 lat).
Dzieci można przedstawić w 2 grupach :
  • pierwszą grupę pacjentów stanowiło 10 dzieci z niewydolnością nerek, u których wykonano oznaczenia w okresie przeddializacyjnym (u pięciorga z tych dzieci pobrano także badania po rozpoczęciu dializoterapii)
  • drugą grupę stanowiły dzieci będące już w trakcie leczenia nerkozastępczego: sześciu pacjentów hemodializowanych i siedmiu leczonych metodami dializy otrzewnowej
Grupę kontrolną stanowiło 11 dzieci z prawidłową funkcją nerek w średnim wieku 10,9 lat (od 6,6 do 17 lat), leczonych w Oddziale Neurologicznym i w Oddziale Chirurgicznym (przed planowanymi zabiegami operacyjnymi o typie korekcyjnym). Kryteria włączania dziecka do badań w okresie przeddializacyjnym to: klirens kreatyniny (obliczany z dobowej zbiórki moczu) <15 ml/min. Z badania wyłączano dzieci z: znacznymi cechami uszkodzenia wątroby, zażywające doustne antykoagulanty, w aktywnej fazie schorzenia tkanki łącznej. Rozpoznania badanych dzieci to: szkliwiejące kłębuszkowe zapalenie nerek (4przyp.), nefropatia refluxowa (2przyp.), policystowatość nerek (4przyp.), zastawka cewki tylnej (2 przyp.), nerki dysplastyczne (1przyp.), Prune-Belly Syndrome (1 przyp.), cystynoza (1przyp.), wynicowanie pęcherza moczowego (1 przyp.), zespół nerczycowy sterydooporny (1 przyp.), gwałtownie postępujące kłębuszkowe zapalenie nerek (1 przyp.), nowotwór pęcherza moczowego (1przyp.), nieznane (5przyp.).

Hemodializy przeprowadzane były 3 razy w tygodniu (za wyjątkiem 4 przypadków, kiedy stosowano 2 zabiegi w ciągu tygodnia), używano dializatory o błonach kuprofanowych lub polisulfonowych, heparynę stosowano w bolusie przed hemodializą, średni czas trwania zabiegu wynosił 3 godziny. Dializę otrzewnową - zarówno metodą ciągła jak i automatyczną przeprowadzano stosując płyny i sprzęt firmy Baxter, reżim dializacyjny był indywidualny dla każdego dziecka.

U większości dzieci (z wyjątkiem 3 pacjentów) po rozpoczęciu dializoterapii stosowano suplementację kwasem foliowym (od 5-15 mg /dobę lub w dni dializacyjne w przypadku dzieci hemodializowanych) oraz kompleksem witamin B (5 mg witaminy B6 /dobę lub w dni dializacyjne). Nie podawano witaminy B12 ze względu na brak dostępnej postaci doustnej. U większości dzieci (66%) w trakcie leczenia nerkozastępczego konieczna była podaż Erytropoetyny podskórnie w średniej dawce ok.100 IU/kg/tyg. Nie stosowano tego leku u pacjentów w okresie przeddializacyjnym. Ze względu na wskazania kliniczne u 6 dzieci hemodializowanych konieczne było podawanie Aspiryny w dawce przeciwzakrzepowej (1-2 mg/kg/dobę).
 

   
 
 
 
 
 
 
 
 
DIALIZOTERAPIA DZIECIĘCA
     
           
         
.