Zabieg
operacyjny polegający na wszczepieniu
uprzednio pobranej nerki od nie
spokrewnionej osoby z objawami śmierci
pnia mózgu (przeszczep ze zwłok) lub blisko spokrewnionego członka rodziny
(przeszczep rodzinny) osobie ze
schyłkową niewydolnością nerek.
Przeszczep uznaje się za udany w chwili,
gdy nowa nerka podejmuje swoją
czynność w ciele biorcy. Wykonanie
przeszczepu nerki jest poprzedzone
typowaniem zgodności tkankowej pomiędzy
biorcą i dawcą narządu (antygenów) i wiąże się z koniecznością leczenia
immunosupresyjnego, tj. hamującego
stałą i naturalną reakcję biorcy do
odrzucenia obcego narządu. Przeszczep
nerki znosi stan mocznicowego zatrucia
organizmu, powoduje normalizację wielu
zaburzeń obserwowanych u chorych
dializowanych. Niesie za sobą jednak
ryzyko powikłań wynikających ze
stałego zażywania leków
immunosupresyjnych.
|
