Jeż eli
niewydolność nerek u pacjentów łączy
się ze wzmożonymi potrzebami
metabolicznymi, może szybko dojść do
wyniszczenia organizmu.
U pacjentów, u których nie
udaje się pokryć zapotrzebowania na
podstawowe substancje odżywcze drogą
doustną, konieczne staje się
częściowe (uzupełniające) lub całkowite pokrycie zapotrzebowania
drogą pozajelitową (dożylnie).
Żywienie pozajelitowe zmniejsza procesy
rozpadu własnych tkanek i dostarcza
właściwej ilości kalorii z węglowodanów i tłuszczów. Podaż
preparatów, zawierających aminokwasy
niezbędne lub ich analogi, może
pobudzić procesy zużywania azotu z nagromadzonego mocznika.
Do żywienia pozajelitowego stosowane
są roztwory aminokwasów, glukozy i lipidów (emulsji tłuszczowych). Do
roztworów aminokwasowo- glukozowych
dodaje się ponadto roztwory
elektrolitów
(sodu, potasu, wapnia i fosforu) oraz witaminy rozpuszczalne w wodzie i pierwiastki śladowe. Do emulsji
tłuszczowych można dodać witaminy
rozpuszczalne w tłuszczach. Decyzję o rozpoczęciu odżywiania pozajelitowego
podejmuje lekarz po zasięgnięciu rady
dietetyczki i wnikliwej ocenie wskazań .
Czas tego leczenia zależy od stopnia
niedożywienia i ciężkości choroby
przewodu pokarmowego, uniemożliwiającej
karmienie doustne, oraz od zaawansowania
niewydolności nerek.
