Nowotwory złośliwe nerek stanowią 1,5 - 2 procent ogólnej liczby zachorowań. Ta statystyka wypada gorzej w stosunku do dzieci; nowotwory układu moczowego to około 16 procent wszystkich guzów złośliwych.
Nerki składają się z dwóch głównych układów: części gruczołowej i części zbierającej oraz odprowadzającej mocz wytworzony przez część gruczołową. W części gruczołowej nerki tworzą się gruczolaki-raki, w miedniczce powstają raki przejściowo nabłonkowe. To szczegółowe rozróżnienie ma znaczenie dla przyjęcia odpowiedniego leczenia. Rozpoznanie klasycznego raka nerki opiera się na stwierdzeniu obecności guza w podżebrzu. Jest to zazwyczaj guz ruchomy, przemieszczający się wraz z przeponą w trakcie oddychania. W moczu pokazuje się krew. Zarys nerki obserwowany w czasie badania USG lub badania radiologicznego jest zniekształcony, powiększony. W urografii widać zniekształcony rysunek miedniczki nerkowej. W badaniu metodą scyntygrafii pokazują się zmiany w gromadzeniu izotopu. Wszystko są to objawy bardzo niepokojące, ale jednoznacznie określenie, ze to nowotwór złośliwy uzyskuje się w czasie badania mikroskopowego zmienionych nowotworowo komórek. Aby do tego doprowadzić lekarz decyduje się na biopsję nerki lub dotarcie do tego organu w czasie operacji.
Objawy w nowotworach nerek nie są od razu ostre i jednoznaczne. Często dochodzi do rozpoznania, kiedy lekarz szuka przyczyny ogólnego osłabienia, niedokrwistości, stanów podgorączkowych albo też gdy pojawią się przerzuty w innych narządach. Leczenie chirurgiczne polega na usunięciu chorej nerki wraz z otaczającą ją tkanką tłuszczową, torebką włóknistą i zawartością wnęki nerkowej. Często postępowanie jest złożone, podejmuje się leczenie przez radioterapię i chemioterapię. W nowotworach nerek rokowania są zawsze poważne. Ze statystyk wynika, że uzyskuje się około 50 procent wyleczeń ponad 5-letnich, jeśli nie wystąpiły przerzuty, i o połowę miej, czyli tylko ok. 25 procent takich wyleczeń, jeśli przerzuty nastąpiły.
