Guz Wilmsa - nerczak zarodkowy, jest jedną najczęstszych chorób nowotworowych nerek u dzieci. Występuje u dzieci do lat 15, lecz aż 75 procent przypadków zachorowań przypada na wiek 1 do 5 lat. W większości przypadków guz Wilmsa rozwija się bardzo wolno, często bezobjawowo. Choroba zaczyna atakować czasem już w okresie embrionalnym. Guz wskutek rozrostu i ucisku na miąższ nerki może doprowadzić do jej całkowitego zniszczenia. W miarę rozrostu penetruje do sąsiednich narządów jamy brzusznej. Drogą krwi następują przerzuty, najczęściej do płuc.
Początkowo stan dziecka jest ogólnie dobry. Pierwszym objawem bywa powiększenie obwodu brzucha. Jest ono spowodowane niebolesnym guzem o twardej konsystencji i gładkiej powierzchni. U starszych dzieci mogą dołączyć się bóle brzucha wywołane uciskiem guza i przemieszczeniem narządów. Krwiomocz - a więc sygnał wysyłany przez organizm, że dzieje się coś złego - pokazuje się dopiero wtedy, kiedy proces nowotworowy przechodzi już na miedniczkę nerkową. Badaniem, które wykrywa istotę zmian, jest USG, zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej, urografia. Stosuje się zazwyczaj leczenie skojarzone: wycięcie guza, naświetlanie promieniami Roentgena, chemioterapię. Rokowanie zależy od stadium zaawansowania choroby. U małych dzieci do 1 roku życia - u których udało się zlokalizować guza i usunąć go chirurgicznie, zanim doszło do przerzutów i zakłócenia pracy nerek - prognozy są optymistyczne. Statystyka informuje nawet o 95 procent wyleczeń. Ale w późniejszym okresie jest już gorzej.
Guz Wilmsa - nerczak zarodkowy
